Een hele hoop mensen kennen me als koffie-verslaafde. Het eerste wat ik doe als ik op't werk aankom is koffie zetten en bijna ieder weekend twitter ik wel over #caffenation, #doubleshotlatte of #dsl. Met dat laatste ga ik niet stoppen, ik zal nog genoeg in de Caffè Nation binnenspringen voor een Double Shot (Koffemoustache Bert vraagt zelfs niet meer wat ik wil, maar plant gewoon een kopje latter art en een rocherke voor m'n neus), maar de volgende maand ga ik me wel beperken tot goeie koffie. Dus Caffè Nation-shizzle én 1 kopje van Vandekerckhove-koffie tijdens de opname van Koffie & Beats. Waarom? Dezelfde reden waarom ik een maand geleden gestopt ben met Cola drinken: geen zin meer om m'n lichaam vol te pompen met suiker en caffeïne. En omdat we, sinds de verhuis, een nieuwe waterkoker hebben op't werk. En een kraantje bij de hand. Dus kan ik weer beginnen thee drinken en soep en water en whatnot.

En koffie houden voor de momenten waarop je ervan kan genieten (Caffè Nation FTW) én de momenten dat je het nodig hebt: korte nachten, crappy nachten, zware feestjes. Dan lekker veel fruit, veel water en wat caffeïne om de dag door te komen. Dan helpt dat shot koffie ook iets beter.

Ik begin aan mijn goede voornemens voor nieuwjaar. Eens zien of ik het al tot Onnozele Kinderen volhoud... Sent from my BlackBerry® wireless device

Terwijl m'n soep het kookpunt opzoekt post ik even het recept.

Morgen komen m'n beste vrienden langs om alvast m'n verjaardag te vieren en we beginnen de avond met een kom pompoensoep. Warme pompoensoep. Natuurlijk eet je pompoensoep warm, maar dit is pompoensoep die ook een warm gevoel vanbinnen achterlaat. Omdat hij met liefde gemaakt is natuurlijk, maar ook omwille van de ingrediënten. Pompoensoep is een wintersoep omdat pompoenen lang bewaren en omdat je er hele stevige soep van kan maken. Om ze nog steviger te maken komen een paar aardappelen en wat wortelen wel van pas. Pompoen heeft een vrij zoete smaak en die is perfect om nootmuskaat aan toe te voegen, dus dat doe ik sowieso. Nog een snuifje witte peper omdat dat zo goed bij nootmuskaat past en dan krijg je het natuurlijk al een beetje warm in je mond. Dat is het warm van mijn Warme Pompoensoep.

Maar ik heb'm graag nog warmer. Warmer à la "Que Calor!" warmer. Een zuiders warm tintje. Een mooie rode paprika, in stukjes gesneden, meegestoofd en meegekookt.

En ook nog een extra winters tintje. Om speciaal te doen. Een paar walnoten in de vijzel en huppakee!

Dus...

Ingrediënten:

• 1 kleine pompoen
• 2 kleine rode uien
• olijfolie
• 2 wortelen
• 1 rode paprika
• 4 grote aardappelen
• een grote snuif nootmuskaat
• een snuifje witte peper
• per liter water één bouillonblokje (kip/groente)
• een handvol walnoten

Het is soep, dus waarom moet ik het recept eigenlijk uitleggen, maar kom.

Snij alle groenten in kleine stukjes, zelf gooi ik de pompoen, wortelen en aardappelen bij elkaar, want het zijn harde groenten die lang moeten garen.

Snipper de uien, fruit ze en stoof de pompoen-, wortel- en aardappelstukjes er een tijdje in. Kijl dan de paprika erbij, bestrooi het geheel met nootmuskaat en witte peper, verkruimel de bouillonblokjes en roer het geheel door mekaar en zet het deksel er terug even op. Ondertussen heb je de tijd om de walnoten een beetje te pletten (veel hoeft niet, ze worden toch gemixt, maar dan verspreiden ze hun smaak beter). Gooi de walnoten ook nog bij in de pot en voeg het water toe. Bij een kleine pompoen is dit 2 à 3 liter (ja da's dus een grote pot, alle groenten + al dat water). Breng het hele zootje aan de kook en laat het 20 minuten doorkoken. Dan is het tijd om die hele handel te mixen en op te dienen.

Of nog een nachtje te laten staan, want soep smaakt altijd beter de tweede dag...

Of in mijn geval: ik heb morgen zes man over de vloer en dan is het toch net iets makkelijker als je de soep maar op te wermen hebt en je je op je gasten en de hoofdmaaltijd kan focussen.

Maar goed...

SMAKELIJK!

Hij herkende me en vertelde me tijdens het aansteken van z'n sigaret dat hij op weg was naar huis. Z'n vrouw had gebeld en was met de kinderen onderweg naar huis van de overdekte speeltuin. Maar hij had ook een "leuke tijd gehad. Ik kom van de Turkse café. Bulgaarse vrouw. 25 euro. Leuke tijd." "Derde keer trakteren, de volgende keer trakteer ik," zei hij nog voor hij verder naar huis wandelde. Maar waarop? Een leuke tijd?
Sent from my BlackBerry® wireless device

Vandaag (11 november 2009) heb ik iets gedaan wat ik al veel langer had moeten doen: de afwas.

Niet direct iets interessants, dus je kan nog snel wegklikken of gewoon iets anders gaan doen (de afwas bijvoordbeeld)

Het ging niet over zomaar een afwas, maar over een gigantische afwas en het grootste deel ervan stond er al heel lang, namelijk sinds 20 september. Dat weekend had ik namelijk de leidingsploeg van mijn oude chiro over de vloer voor het planningsweekend en door omstandigheden (de tijd wat uit het oog verloren en de eerste chirozondag) was die blijven staan.

Dat was al een grote hoop door de massa chirobestek en tegen het einde van die week had ik zelf niets propers meer over, maar het lukt me maar niet om eraan te beginnen. Bijna twee maand aan fast food, take out en eten op een ander later ben ik er eindelijk aan begonnen. Een kleine stap voor de mens, maar een grote stap voor mij.

Want ik kwam er maar niet aan toe om er aan te beginnen. De hoop was te groot en mijn hoop was te klein. Maar nu is hij dus weg en kan ik verder gaan. De rest van mijn huis kan nog wel wat aandacht gebruiken, maar eerst ga ik eens beginnen aan een paar mails die al een tijdje in draft staan, maar die ik ook niet buitenraakten.

Up and at them!